Wędrówki:

Zakładki dotyczące wędrówek, są rozszerzone i znajdują się po prawej stronie bloga.

"Odpowiadam za to co powiedziałam, nie za to co zrozumiałeś."

30 listopada 2019

Schnebelhorn (1202 m) – dla mnie niepogoda nie istnieje.

"Zima jest porą roku dla bogatych. Jeżeli jesteś bogaty, chłód dla ciebie to igraszka, kupujesz sobie futro, płacisz za ogrzewanie, jedziesz na narty. Ale jeżeli jesteś biedny, chłód staje się przekleństwem, a ty potrafisz wręcz znienawidzić ten biały krajobraz pod śniegiem."


– Oriana Fallaci


Listopad, 2019
Jesień tego dnia wyglądała jak żywy truizm, wydarta karta z tuzinkowej księgi o stereotypach, jak spowszedniały obraz, który idzie na spalenie, bo lepiej się nim ogrzewać, niż na niego patrzeć. Lecz czy jesień nawet w swoich bardziej sztampowych odsłonach można nazwać czarującą, skoro większość ludzi skłania się w takie szare dni do odwrócenia twarzy w stronę szklaneczki ze spirytualiami?
   Po spożyciu pysznej kawy mokka (bez prądu) rozpoczęłam krótkie przygotowania do wyjścia w plener. Pogoda, jak to się mówi, nie zachęca; jawiła się zaścielonym niebem, że i człowiekowi w myśl przychodzi jego własna pościel. Macie tak? Ja mam to do siebie, że jak już wstałam, to już wstałam i działam. Najwyższa pora aby wyjąć z szafy cieplejszą bluzę i ochotnie ruszyć na kolejny szlak. Tym razem na cel obraliśmy dolinę Toggenburg.


Libingen
(760 m)

Libingen to wieś w gminie Mosnang. Pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to barokowy klasztor pochodzący z XVIII wieku. Ówcześnie mieszkały w nim zakonnice benedyktyńskie. Obecnie sióstr już tutaj nie ma, zostały przewiezione do Glattburga.
  Libingen ma własną parafię katolicką, szkołę podstawową i korporację wiejską zajmującą się zaopatrzeniem w wodę i telewizję kablową. Miejscowość stanowi punkt końcowy autobusu pocztowego z Bütschwil-Mosnang oraz punkt wyjścia do wędrówek w kierunku Chrüzegg, Schnebelhorn i Hulftegg. Obraliśmy jeden z tych celów.
   Oczywiście jak zawsze i wszędzie najpierw należy koniecznie przywitać się z miejscowym kotem.


27 listopada 2019

Polskie wspomnienia – Częstochowa spontanicznie.

"Długoletnia przyjaźń istnieje wtedy, gdy czworo uszu nie ma problemu ze słuchem."

– Kamila Kampa


czerwiec, 2012
Częstochowa leży pomiędzy moim domem, a domem mojej przyjaciółki – tak było te siedem lat temu, lecz przeglądając stare albumy, natknęłam się na nasze ostatnie spotkanie na ojcowiźnie.
   Nie spotykałyśmy się turystycznie, lecz po to aby porozmawiać twarzą w twarz. Odległość zamieniła nasze relacje w bardziej elektroniczne (i papierowe od czasu do czasu). Takie spotkania były na wagę złota w tej pięknie rozwijającej się przyjaźni. Wtedy dziwiłam się mojej przyjaciółce, że od Jasnej Góry trzymała się z daleka. Nasze spacery, ze względu na nią, omijały sanktuarium szerokim łukiem, a przecież podobnie jak ja, jest wierząca. Dziś rozumiem jej awersję, wystarczyło przeczytać Biblię, tam są wszystkie odpowiedzi.
   Bezpośredni pociąg z Łodzi do Częstochowy jechał dwie i pół godziny. Najpierw wspólna kawa, potem obiad, na koniec piwo. Pamiętam smak zielonego, lokal oferował rzekome irlandzkie, ale Dzień Św. Patryka w Irlandii świętuje się pijąc "Dzban św. Patryka", którym jest litr whiskey. Tak czy owak utarło się, że zielone jest irlandzkim tradycyjnym trunkiem. Niemniej – smacznym.
   Ale zacznijmy od początku. Częstochowa jest mi dobrze znanym miastem nie tylko z powodu przyjacielskich spotkań.

25 listopada 2019

13. Pięcioksiąg na mapie – Gdzie jest góra Synaj?

"Nie ma nic tak odległego, by było poza naszym zasięgiem,
ani nic tak ukrytego, by nie dało się odkryć."


– Kartezjusz

wprowadzenie do cyklu.
poprzednia część – Gdzie leży Midian?


Po zlokalizowaniu Midian i wstępnemu wskazaniu położenia góry Bożej, pora przyszła aby poświęcić trochę więcej uwagi dowodom na faktyczną lokalizację tejże właśnie góry.
   Synaj? A może Horeb? Góra Migdałowa o kilku imionach, widnieje dziś na współczesnej mapie. Czy można dowieść, że to właśnie ta, na której Mojżesz rozmawiał w obłoku z Panem?
   Cytując Pismo, korzystałam z Uwspółcześnionej Biblii Gdańskiej.

Góry nad Morzem Czerwonym
/źródło zdjęcia

23 listopada 2019

Ach te moje listopadowe mgły... – Regelstein (1310 m)

"Słońce, które tamtego ranka ukazało się jako chłodny krąg, kryjący się za szarą mazią zimowych chmur, było teraz całkowicie przesłonięte na ołowianym niebie. Niedające cienia światło miało w sobie groźbę – było jak twarz obojętnego wszechświata, zimne jak lód."


– John Verdon "Wyliczanka"


listopad, 2019
Znacie mnie już dosyć dobrze i wiecie, że nie zachwycę się byle czym. Że nawet góra górze nie równa, bo szukam wyjątkowości w rzeczach popularnie brzydkich, czyli aurze jaka powszechnie wprowadza w smutek. Wg mnie listopad, mgły, deszcze, ciemności nocne, kipią romantyzmem i aktualnie ciągle jestem w nastroju. Choć siedzę w ciemnej dziurze – naprawdę mi tam dobrze.
   A jednak zgodnie z przewidywaniami, ostatnie słowa kazały przypuszczać, że trafiła mnie chandra.
Lubię gdy jest ciemno. Lubię znikać we mgle. A jeśli temu towarzyszy krakanie kruków i tym podobne, to już mam (jak to kiedyś w liceum mawialiśmy) orgazm duszy. Choć barwna ze mnie postać, składam się głównie z mroku i horrorów, kiedyś byłam Gothem nawet. Zjawisko tym dziwniejsze, że żyję z uśmiechem, mam się dobrze i cieszę się tym życiem, pomimo, że za oknem już prawie tydzień jest... mniej więcej tak:

Pozdrawiają Was oczy we mgle.

20 listopada 2019

W nocnym przelocie...

"Chociaż było dopiero południe, gęstniejące chmury pochłaniały światło słońca i w dolinie panował nastrój zimowego półmroku."


– John Verdon "Wyliczanka"


Czasami budzi się we mnie przedziwna tęsknota, jakby za czymś, czego nigdy nie było. Smutek z pogranicza mroku, kiedy moja dusza zmierza tam, dokąd ćma w nocnym przelocie. Do źródła mistycznego ciepła.
   I nikt tęsknoty nie zagłuszy, bo żaden człowiek nie ma w sobie tej pierwotnej mocy.


17 listopada 2019

Bergün – Latsch – Cuolm da Latsch (2296 m) – Stugl.

"...miesiąc kurczącego się dnia, niknącego światła i niepewności, która jak sierota błąka się między jesienią a zimą."

– John Verdon, „Wyliczanka”


1 listopada, 2019
Moje rozkochanie w jesieni nie przemija. Jak poznać, że ta miłość jest prawdziwa? Obudzić się w deszczowy dzień, kiedy horyzontu nie widać. Schowaną za ołowianą barierą, dla oczu ludzkich nieprzeniknioną. Uśmiechnąć się wtedy, powiedzieć: już idę, kochana. Spacerować z nią pod ramię, wystawiać twarz do deszczu, oddychać powietrzem czystym jak najdelikatniejsza myśl. Rześkim i wilgotnym jak powiew znad oceanu.
   Ranek był jeszcze ciemny i bardzo zimny. Można już powiedzieć, że ciepło słońca puściło nas na dobre u schyłku października, a to listopadowe ciepło, było odległe jak echo słów. Wiatr zimny, owiewał aż czuło się dreszcze, zaś niebo... ono jest piękne o każdej porze roku.
   Zostały jeszcze kolory. Wszystkie odcienie jesieni nadal obecne, nadal dręczące podświadomość, że jeszcze trochę i wszystko to przeminie. Cykl się zamknie pod skutą lodem mierzeją uczuć. Na wąskim pasie granicznym, naniesiony niby piach przez fale morskie, odcinającym jesień od zimy.
   Zima kołacze kołatką.


14 listopada 2019

Słońcem podpisane.

"Przyrodę ogarnia jesień i jesiennie robi się we mnie i wokół mnie."

– Johann Wolfgang von Goethe, „Cierpienia młodego Wertera”


u schyłku października
Jesień jest porą bardzo zróżnicowaną. Kiedy szukamy jej w galerii Googl, znajdujemy przepięknej urody kasztanowo-żółte zdjęcia, niektóre aż nierealne, jakby podrasowane na komputerze i w niczym nieprzypominające tego, co widzimy za oknami.
   Pamiętam taki moment z mojego dawnego życia, kiedy podążałam szarą ulicą betonowego, wielkiego miasta i tuż przy skrzyżowaniu ujrzałam jedno drzewo, całe w jaskrawo-żółtych liściach. Uśmiechnęłam się na ten widok.
   Wpisałam właśnie w przeglądarkę hasło "jesień w mieście". Nie mieli mi zbyt wiele do zaoferowania. Czuję, że muszę poszperać w swoich starych albumach, bo nie zgadzam się tak do końca z tym faktem.
   A teraz padnie herezja – niestety nie mieszkam już w mieście – koniec herezji, ciąg dalszy wypowiedzi: więc nie mogę stworzyć nowego albumu. Ale mogę Wam za to pokazać jesień w górach. Pamiętacie relację z wioski Ardez?
To będzie ciąg dalszy tamtej wycieczki. Udaliśmy się na spacer wąską górską doliną, bez konkretnego celu, bez zdobywania szczytów oraz bez spektakularnych podejść. Ot miły spacer.
   Mąż się śmieje, że to była trasa do najdalszego znaku i z powrotem. Zapraszam więc na łatwą wędrówkę przez podpisane słońcem krajobrazy.

10 listopada 2019

Dzień jak co dzień + orędzie.

"Jeżeli nie masz czasu żeby to przeczytać, jak najbardziej szanuję to. Jednak nie zostawiaj słów nie na temat dla samego "zaznaczenia swojej obecności". Jeśli naprawdę interesuje Cię ta treść, to wróć gdy będziesz mieć czas i wtedy pisz na temat. Chętnie odpowiem. Rozmawiajmy, nie reklamujmy się"


– autor nieznany


listopad, 2019
Codzienność, jej szara odmiana, rutyna i podstawowe obowiązki – coś co wykonuje każdy bez względu na miejsce zamieszkania. I wtedy nie ma znaczenia czy z okna widzisz drugi blok czy Alpy.
   Wszyscy przerabiamy to samo... chyba że ktoś jest astronautą i codziennie zastanawia się czy tym razem uda się równie czysto przebyć wszystkie funkcje fizjologiczne, jak dnia poprzedniego. Ale dziś pomówimy o życiu, na które oddziałuje grawitacja.

7 listopada 2019

Ardez – tam gdzie czas nie płynie.

"Zimny front po kilku godzinach przestoju u podnóża gór ogarnął całą okolicę, niosąc ze sobą przenikliwe podmuchy wiatru i deszcz. Rano wszystko było pokryte liśćmi, w powietrzu czuło się intensywny zapach jesieni. Kropelki rosy na pastwisku rozszczepiały promienie słońca, połyskując jak karmazynowe iskierki."


– John Verdon "Wyliczanka"


u schyłku października, 2019
Powietrze ma teraz ten intensywniejszy, świeży zapach. Przyjemnie jest nim oddychać, przyjemnie czuć jak wnika w ciało ożywcze tchnienie. To jest atmosfera, która hartuje ciało ludzkie lepiej niż rutinoscorbin. Od kilku lat nie zażywam już żadnych suplementów. Wyszło mi na zdrowie. Hartuję się naturą.
   Złapaliśmy okno pogodowe w czasie długotrwałych opadów deszczu (i śniegu w górach, także tych niższych) i w trzyosobowej grupce ruszyliśmy w stronę mojego ulubionego kantonu Graubünden.
   Jakże lubię te jesienne poranki, kiedy półmrok zasnuwa ziemię pajęczyną senności. Kiedy noc wymieszana z nowym dniem przypomina rozmyte barwy na akwarelowym płótnie.


4 listopada 2019

"Powołani do zwycięstwa".

„Człowiek został stworzony do tego, by pokonywać przeciwności, by być głową, a nie ogonem.”

– "Powołani do zwycięstwa" Graham&Shirley Powell


Nie wiem czy się ze mną zgodzicie, niemniej, bardzo bym chciała aby to było powszechną prawdą. Człowiek ma niestety tendencje do szybkiego poddawania się, do czarno-przewidywania, najogólniej rzecz biorąc – pesymizmu.
   Cytatem ze wstępu pragnę rozpocząć opowieść o moich refleksjach po przeczytaniu książki „Powołani do zwycięstwa”, autorstwa Grahama i Shirley Powell'ów, oraz Richarda Sheridana, którego postanowiono nie pomijać z uwagi na jego wielki wkład w książkę.
   Opowiem Wam o tym co znalazłam w tej książce, co wydaje mi się inspirujące i na co warto zwrócić uwagę we własnym życiu. Pojawi się wiele cytatów, wszystkie pochodzą z omawianej książki (chyba, że podpiszę inaczej).


2 listopada 2019

Październikowa jesień i wyśnione wino.

Wczoraj rozszarpane złowieszczym wiatrem
dzisiaj ogrzane zbyt ciepłym słońcem
jutro być może w deszczu skąpane
jesienne kaprysy zawsze oczy cieszące.


schyłek października, 2019
Natura nigdy nie milczy. Woła, zawsze to słyszę. Kiedy wychodzę jej naprzeciw, przełajem szeleszczących, jesiennych polan, rozpoczyna się przygoda okolona ramami z gałęzi.
   Ptaki jeszcze nie skończyły swej wieczornej serenady, a słońce zwolna znikało już za górską granią. Cienie malowały na łąkach rozmaitości, a tam głęboko w lesie, senne bagnisko blado odbijało resztki dziennego światła. Chcę to oglądać zawsze, kucać blisko pachnącej wilgocią ziemi, pozwolić aby tajemnicza aura pogrążyła mnie i zamknęła w swym mateczniku. Najlepiej na zawsze.
   Pora już zejść z tej ścieżki, pora zanurzyć się w dzikości lasu. Trzeba to robić, aby nie oszaleć. W domu mieszka tylko obłęd, a splin zagląda nam przez okna. Trzeba się z tego otrząsnąć i trzeba to robić każdego dnia.
   Dzikość powinna być przepisywana na depresję.